W tej muzyce da się wyróżnić następujące style narodowe:
- włoski (główni reprezentanci: Claudio Monteverdi, Antonio Vivaldi, Arcangelo Corelli, Giovanni Battista Pergolesi, Alessandro Scarlatti, Johann Adolf Hasse, Giacomo Carissimi, Tomaso Albinoni, Domenico Scarlatti)
- francuski (François Couperin, Jean-Baptiste Lully, Andre Campra, Jean-Philippe Rameau, Marc-Antoine Charpentier)
- niemiecki (Johann Sebastian Bach, Georg Philipp Telemann, Dietrich Buxtehude)
- angielski (John Blow, Henry Purcell, William Boyce, Georg Friedrich Händel)*
- polski (Bartłomiej Pękiel, Marcin Mielczewski, Grzegorz Gerwazy Gorczycki, Adam Jarzębski).
Za końcową fazę rozwoju baroku w muzyce uznaje się styl galant, czyli taki wirtuozowski, elegancki, bezpośrednio zapowiadający nieuchronne nadejście klasycyzmu.
W baroku rodzi się niespotykanie wiele nowych form: opera, oratorium, kantata, sonata, suita, koncert (cykliczne) oraz form mniejszych, m.in: fuga, toccata.