Za prekursora muzyki barokowej uważa się Jacopo Periego, włoskiego śpiewaka i kompozytora, który w roku 1597 stworzył operę pod tytułem „Dafne”. Opowiadała ona miłości Apollo do nimfy o imieniu Dafne. Nie jest tajemnicą, iż największy wpływ na rozwój tego gatunku muzyki miały Włochy, gdzie muzyka barokowa rozwijała się w największym stopniu. Szczególnie jedno z tamtejszych miast przyczyniło się do rozkwitu tej gałęzi sztuki - Florencja.
To właśnie w wyżej wymienionym mieście powstały dwa style komponowania do dzisiaj kojarzone z Barokiem. Pierwszym z nich jest stile nuovo, łączący monodię akompaniowaną oraz technikę koncertującą. Zaś drugą metodą komponowania jest stile antico – jak mówi sama nazwa – opierający się na dawniejszych odkryciach muzycznych, głównie na polifonii renesansowej. Autorami teoretycznych założeń kojarzonych z muzyką tego okresu są kompozytorzy, poeci i teoretycy muzyczni pochodzący z Florencji, co jest kolejnym dowodem na to, iż miasto to oraz inne włoskie ośrodki kultury odegrały kluczową rolę w kwestii rozwoju barokowego gatunku muzycznego.