Początki muzyki barokowej datują się na lata między 1585 a 1630. Cechą bardzo charakterystyczną dla tej muzyki z tej epoki jest pewne nawiązanie do renesansowego klimatu. A ten specyficzny klimat tworzy tutaj muzyka wokalna. Kolejną fazę jaka możemy dostrzec w twórczości tej epoki datujemy na lata 1630, a 1680. Jest to druga faza, przez jednych nazwana środkową, a przez innych właściwą fazą baroku. Oczywiście ta faza nie odcina się zupełnie od swojej poprzedniczki, a wręcz nawiązuje do niej.
Ponieważ ta faza jest swoistym przejściem pomiędzy nurtem muzycznym instrumentalnym, a wokalnym. W tym też czasie szczytem rozwoju dla tej fazy są nowe gatunki przy jednoczesnym mocnym przywiązaniu się do poprzednich epok. W przypadku tego nawiązania to wielogłosowość odgrywa znaczącą rolę. Trzecią fazą która datuje się na lata 1680, a 1750 jest faza w której najbardziej dominuje muzyka instrumentalna. I przypada ona już na tak zwany późny barok. To ten okres przypada na stworzenie najdoskonalszej formy barokowej muzyki którym jest fuga.